ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره، در چشم جویباران

 
آیینه ی نگاهت پیوند صبح و ساحل
لبخندِ گاه گاهت صبحِ ستاره باران


بازا که در هوایت خاموشی جنونم
فریاد ها برانگیخت از سنگِ کوه ساران


ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز
کاین گونه فرصت از کف دادند بی شماران


گفتی :" به روزگاران مهری نشسته" گفتم:
"بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران"


بیگانگی ز حد رفت، ای آشنا مپرهیز
زین عاشقِ پشیمان، سرخیلِ شرمساران


پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند
دیوارِ زندگی را زین گونه یادگاران؛


وین نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران

                                   *استاد محمدرضا شفیعی کدکنی*